İnsan hep bir arayış içindedir. Bazen mutluluğunun, bazen arzularının, bazen de kendi benliğini bulma arayışındadır.

Bunların en önemlisi insanın kendini bulmasıdır. Çoğumuz kendimizi tam manasıyla bulamamışızdır. Düşüncelerimiz, hayat yolumuz, niyetimiz sürekli değişmektedir. Çoğu insan kabul etmekte zorlansa da insan, değişen bir varlıktır.

Elbette bu değişikliğe birçok sebep bulunabilir. Bence en önemli değişikliğe sebep olan yine bir insandır. Hayat, bazen karşımıza çıkardıklarıyla bize kendimizi bulmayı öğretiyor olabilir; bazen de bir insanda kaybolabiliyoruz.

Hayat yolculuğunu ve karşımıza çıkan insanları şöyle bir benzetmeyle anlamlandırırım: Hayat bir tren yolculuğudur. İlk durduğu durakta yanımıza biri oturur. Hoşbeşten sonra muhabbet ilerler, paylaşımlarımız daha samimi hale gelir. Sonra inmesi gereken durakta iner ve gider. Biz inip gidenin ardı sıra onunla birlikte inmek istersek kendi trenimizi kaçırırız; bir sonraki treni beklemek zorunda kalırız. Burada gidenin size ne kattığını anlamak en önemlisidir. Sonraki durakta tekrar biri yanınıza oturacak ve inmesi gerektiğinde inecek.

Bu hayat yolculuğuna böyle bakıldığı zaman, hayatınıza iyi ya da kötü dokunan hiç kimseye öfkeyle tepki vermezsiniz. Yaşanması gereken yaşanmış ve bitmiştir. Burada kendimizi görmeli, doğrularımızla ya da yanlışlarımızla yüzleşmeliyiz. İnsanlar birbirinin hayatına tesadüfen girmez; sistem içerisinde yaptığının karşılığını alman gerektiği içindir, ruhumuzun henüz tanışmadığımız bir köşesini bize gösteren bir aynadır. Birinde öfkemizi görürüz, diğerinde şefkatimizi.

İyiliklerimiz, yardımlarımız aşikardır; onları unutmayız ve ne yazık ki unutulmasına da izin vermeyiz. Fakat kırdığımız gönülleri çok çabuk unuturuz. Belki de kırdıklarınızın ahını yaşıyorsunuzdur, hayatınıza kötü dokunuşu olduğunu sandığınız o insanlardan...

Hayatınızdan çıkan insanın hangi karmanızı ya da ahınızı temizlediğini bilemezsiniz. Bakış açınız değişmedikçe, acınız da sevinciniz de hep yüzeysel kalacaktır.

İnsan seçmek, kader seçmektir. Bazen kader, kapıyı servetle değil, bir insanla açar. Yanlış insan seni tüketir, doğru insan seni kendi değerine uyandırır. Kendi değerini hatırlayan insanında kaderi değişir.

Kendi değerinize uyanmanız dileğiyle…